Urszula Rusin, moja mama, na zdjęciu wraz z jej zwycięską pracą (pierwsza praca od góry) na konkursie o "Złotą Sztalugę", 11 grudnia w CKiS w Koninie.

Zawsze wspierała mnie w działaniach, szczególnie tych twórczych, czasem nawet narażając własny gust, do granic wyrozumiałości - obytego przecież człowieka kultury. Jednocześnie zawsze była otwarta, aby rozwijać swoje kwalifikacje i podnosić kompetencje, aby nieustannie poszerzać horyzonty, aby poznawszy i zrozumiawszy nowe dziedziny - być w stanie ująć merytoryczną i konstruktywną krytykę. Kibicowała moim sukcesom, ceniła szczerość w ekspresji, i zachęcała do podnoszenia sobie poprzeczki w tworzeniu, zawsze mając na uwadze elementarne i bazowe wręcz wartości w naszej kulturze jakimi są prawda, dobro i piękno.

Jako zaangażowana nauczycielka gry na akordeonie w Konińskiej Państwowej Szkole Muzycznej, oraz m.in. założycielka i wieloletnia organizatorka tamtejszego festiwalu "Barwy Sztuki", inspirowała niezliczoną ilość uczniów. Całym swoim życiem, pokazała nam wszystkim poprzez dzielenie się wiedzą w trudzie cierpliwości ale i łagodności - czym jest delikatna i nieoceniona wartość piękna. Zaś poprzez swoją empatię, otwartość, odwagę serca jak i zwyczajną szczerość - fundamentalne podstawy sztuk pięknych, i elementarne postawy w budowaniu szczęśliwego poczciwego życia.

Katarzyna Mijakowska, fragment wywiadu z filmu "Pani Glina" nakręconego przez Koniński Dom Kultury https://kdk.konin.pl/relacje/4998-pani-glina-stala-sie-pania-kredka

Moja pierwsza nauczycielka rzeźby, dzięki której promienistej pasji tworzenia, samemu dostrzegłem jak bardzo lubię z wydobywać kształt z kawałka materiału, tworząc nową formę i znaczenie. Dzięki zajęciom przez nią prowadzonym, poznałem, że tworzenie potrafi być karkołomne a równolegle ekscytujące. Proces tworzenia wydaje się być żmudnym i wyzywającym, ale zarazem przekonałem się jak wielką satysfakcje daje ujrzenie naszej skończonej, uprzednio wypalonej w piecu ceramicznym pracy.

Te zajęcia były w pewien sposób dla mnie beztroskie, dawały mi czyste szczęście, tworzenie było spontaniczne niczym improwizacja ale i zarazem wydawało się najbardziej kreatywne niż kiedykolwiek. I choć wraz z osobistymi trudnymi doświadczeniami przez chwilę człowiek potrafi zapomnieć, o tej zdawało się istocie pracy w rzemiośle - to niezależnie co mnie spotkało czy spotka, za każdym razem gdy wracam do gliny, te wspomnienia z pracowni żywo do mnie wracają.

Dzisiaj sobie myślę, jakim ja byłem skrajnym lekkoduchem co by nie powiedzieć ignorantem, gdy to podczas 23 Festiwalu Yach Film w 2014 roku, podszedłem do samego mistrza, brawurowo wręcz zagadując "Dzień dobry, słyszałem że Pan kręci teledyski?" na co on odparł bardzo spokojnie i wyrozumiale coś w podobie: "Tak, zdarzało mi się". Ja pełen niewiedzy jak gdyby nigdy nic, zapytałem samego ojca polskich wideoklipów, czy nie zechciałby nakręcić ze mną teledysku. Pan Yach Paszkiewicz, równie nieświadomy mojej - jak ja jego twórczości, wręcz bez uprzedzeń zgodził się wstępnie na współpracę, mimo, że na poprzedzającym trwające wydarzenie moim występie - śpiewałem z zepsutym mikrofonem (po prostu musiałem głośniej krzyczeć).

Podczas współpracy nie rozumiałem jego nawiązań do oporu i walki z systemem jak w muzyce Kazika. Nie znałem wtedy nawet jego już wtedy znamienitego przecież udziału w historii polskich teledysku a co za tym idzie współpracy z wieloma znamienitymi artstami, zatem odpuszczę sobie moją własną dalszą kompromitację.

Chciałbym raczej nadmienić, jak mimo godziwego doświadczenia, jego głowa nadal pozostawała otwarta na kreatywność młodych twórców. Ku mojemu wręcz zdziwieniu, wysłuchał moich pomysłów o laserach, wybuchach, dinozaurach, kosmitach, i innymi losowymi efektami specjalnymi w tle teledysku, wręcz pełen zadumy. Z perspektywy czasu dopiero widzę, jak profesjonalnym i przenikliwym był artystą a zarazem wizjonerem, gdy opowiadał mi między innymi o znaczeniowości płonącej biblioteki w teledysku jakoby upadku cywilizacji. Co jednak najważniejsze, był przede wszystkim nad wyraz uprzejmym, ciepłym i serdecznym człowiekiem z sercem na dłoni. Podczas nagrywania teledysku, gościł pewnego muzyka pomagając mu przetrwać jego osobiste trudności.

Po sukcesie z teledyskiem "Przewrotna rewolucja" rozmawialiśmy przez telefon, aby zrealizować wspólnie coś jeszcze, ale niestety nie zdążyliśmy. Bardzo mocno przeżywałem jego odejście z tego świata. I może niepotrzebnie o tym wspominam, ale tuż po pogrzebie miałem sen, w którym Yach Paszkiewicz grał na ukulele, a spojrzawszy na mnie zmartwionego pocieszył mnie słowami "Ale czym Ty się przejmujesz, przecież tu jest dobrze" po czym kontynuował grę na instrumencie.

Człowiek zostawia po sobie całe dobro które uczynił. To był dla mnie zaszczyt, móc tego doświadczyć.