Urszula Rusin, moja mama, na zdjęciu wraz z jej zwycięską pracą (pierwsza praca od góry) na konkursie o "Złotą Sztalugę", 11 grudnia w CKiS w Koninie.

Zawsze wspierała mnie w działaniach, szczególnie tych twórczych, czasem nawet narażając własny gust, do granic wyrozumiałości - obytego przecież człowieka kultury. Jednocześnie zawsze była otwarta, aby rozwijać swoje kwalifikacje i podnosić kompetencje, aby nieustannie poszerzać horyzonty, aby poznawszy i zrozumiawszy nowe dziedziny - być w stanie ująć merytoryczną i konstruktywną krytykę. Kibicowała moim sukcesom, ceniła szczerość w ekspresji, i zachęcała do podnoszenia sobie poprzeczki w tworzeniu - zawsze mając na uwadze bazowe wartości w naszej kulturze jakimi są prawda, dobro i piękno.

Jako zaangażowana doświadczona nauczycielka gry na akordeonie w Konińskiej Państwowej Szkole Muzycznej, oraz założycielka i wieloletnia organizatorka tamtejszego festiwalu "Barwy Sztuki", inspirowała niezliczoną ilość uczniów. Całym swoim życiem, w trudzie cierpliwości dzielenia się wiedzą, mocą delikatnego przekazu emocji słowami oraz dźwiękami, przekazywała każdemu kto miał przyjemność ją poznać; czym jest ponadczasowa wartość piękna. Poprzez swoją nadzieję, empatię, odwagę, szczerość i otwartość serca, jak ludzkie jest dzielenie się dobrem, jak wygląda poczciwe życie prowadząca do szczęścia.

Moja pierwsza nauczycielka rzeźby, dzięki której promienistej pasji tworzenia, samemu dostrzegłem jak bardzo lubię z wydobywać kształt z kawałka materiału, tworząc nową formę i znaczenie. Dzięki zajęciom przez nią prowadzonym, poznałem, że tworzenie potrafi być karkołomne a równolegle ekscytujące. Proces tworzenia wydaje się być żmudnym i wyzywającym, ale zarazem przekonałem się jak wielką satysfakcje daje ujrzenie naszej skończonej, uprzednio wypalonej w piecu ceramicznym pracy.

Te zajęcia były w pewien sposób dla mnie beztroskie, dawały mi czyste szczęście, tworzenie było spontaniczne niczym improwizacja ale i zarazem wydawało się najbardziej kreatywne niż kiedykolwiek. I choć wraz z osobistymi trudnymi doświadczeniami przez chwilę człowiek potrafi zapomnieć, o tej zdawało się istocie pracy w rzemiośle - to niezależnie co mnie spotkało czy spotka, za każdym razem gdy wracam do gliny, te wspomnienia z pracowni żywo do mnie wracają.

Dzisiaj sobie myślę, jakim ja byłem skrajnym lekkoduchem co by nie powiedzieć ignorantem, gdy to podczas 23 Festiwalu Yach Film w 2014 roku, podszedłem do samego mistrza, brawurowo wręcz zagadując "Dzień dobry, słyszałem że Pan kręci teledyski?" na co on odparł bardzo spokojnie i wyrozumiale coś w podobie: "Tak, zdarzało mi się". Ja pełen niewiedzy jak gdyby nigdy nic, zapytałem samego ojca polskich wideoklipów, czy nie zechciałby nakręcić ze mną teledysku. Pan Yach Paszkiewicz, równie nieświadomy mojej - jak ja jego twórczości, wręcz bez uprzedzeń zgodził się wstępnie na współpracę, mimo, że na poprzedzającym trwające wydarzenie moim występie - śpiewałem z zepsutym mikrofonem (po prostu musiałem głośniej krzyczeć).

Podczas współpracy nie zrozumiałem docenienia moich poiosenek pod kątem oporu i walki z systemem, zestawiając je nawet z muzyką Kazika. Zacznijmy jednak od tego, że nie znałem jego - już wtedy - legendarnego wkładu w rozwoju polskich teledysków, jego współpracy z wieloma równie znamienitymi artystami jak on sam.

Mimo godziwego doświadczenia, jego głowa nadal pozostawała otwarta na kreatywność młodych twórców. Ku mojemu dzisiaj zdziwieniu, wysłuchał moich pomysłów o laserach, wybuchach, dinozaurach, kosmitach, i innymi losowymi efektami specjalnymi w tle teledysku, wręcz pełen zadumy. Z perspektywy czasu dopiero widzę, jak profesjonalnym i przenikliwym był artystą i wizjonerem, gdy podczas realizacji teledysku opowiadał mi między innymi o znaczeniowości płonącej biblioteki - jakoby upadku wiedzy oraz cywilizacji. Co jednak najważniejsze, był przede wszystkim nad wyraz uprzejmym, ciepłym i serdecznym człowiekiem z sercem na dłoni. Podczas nagrywania teledysku, gościł pewnego muzyka pomagając mu przetrwać jego osobiste trudności.

Po sukcesie z teledyskiem "Przewrotna rewolucja" rozmawialiśmy przez telefon, aby w przyszłości zrealizować wspólnie coś jeszcze, ale niestety - nie zdążyliśmy. Bardzo mocno przeżywałem jego odejście z tego świata. I może niepotrzebnie o tym wspominam, ale tuż po pogrzebie miałem sen, w którym to sam Yach Paszkiewicz grał na ukulele, a spojrzawszy na mnie zmartwionego pocieszył mnie słowami "Ale czym Ty się przejmujesz, przecież tu/wszystko jest dobrze" po czym kontynuował grę na instrumencie.

Człowiek zostawia po sobie dobro, które uczynił. To zaszczyt, móc tego doświadczyć.