Okres studiów

Zły robot ze złomu uprowadzony przez złodziei złomu, Grzegorz Rusin, Gdańsk 2013

Pracownia Pana profesora Mariusz Białecki
Praca znajduje się w zbiorach prywatnych

Humanoidalna postać ze złomu, której kształt tworzą - oplatając zarazem - powyginane metalowe pręty. Ułożenie prętów, może nieco przypominać układ nerwowy człowieka, jakoby ciągną się wzdłuż całej sylwetki rzeźby przeplatając ją zarazem. Gdzie nigdzie występują większe elementy, jak na przykład element przypominający oko w głowie postaci.

Człowiek zdziczały / Drapieżnik, Grzegorz Rusin, Gdańsk 2014

Pracownia Pana Profesora Mariusz Białecki
Praca uległa zniszczeniu

Rzeźba z gliny przestawiającego nagiego człowieka z nienaturalnie napiętymi i wystającymi mięśniami, w pozie skradającej się na czterech kończynach, przypominającą to nieco pozę drapieżnego zwierzęcia. W pierwotnym założeniu: rzeźba postaci miała kroczyć po wydrukowanych zdjęciach z scen zbrodni, które kiedyś miały miejsce w rzeczywistości. Jednak ze względu na drastyczność odnalezionych scen, nadmierne dopowiedzenia zostały pominięte.

Zdjęcie przedstawia moment przygotowania formy do piankowego odlewu, sam piankowy odlew gotowej pracy po latach niestety uległ zniszczeniu.

Lasery w durszlaku, Grzegorz Rusin, Dłużew 2012.10.27

Plener w Dłużewie zorganizowany przez ASP w Warszawie (byłem gościnnie jako student z ASP w Gdańsku)
Praca pozostała w Domie Plenerowym ASP Dłużew 40

Po tym gdy przeniosłem się na trzeci rok do Gdańska, tuż na początku semestru wraz z nowym kolegą z roku Krzysztofem Grudzińskim pojechaliśmy wspólnie na plener organizowany przez Warszawską ASP. Była to dla mnie swoista przygoda poznawania tak wielu utalentowanych osób, mimo, choć nadal tęskniłem za serdecznymi mi znajomymi w Toruniu. Ten wyjazd, był dla mnie jedną z pierwszych okazji integracyjnych w nowym środowisku, niezmierną przyjemnością poznania tak wielce - wrażliwych ludzi.

Niewystarczalność / Wyszedłem, Grzegorz Rusin, Toruń 2012.05.16

Pracownia Pana profesora Krzysztofa Mazura
Praca została nieuznana

Wbrew zakazowi Pana profesora, pozwoliłem sobie dodać druciane elementy mające służyć za wzmocnienia, wystające wokół sylwetki postaci. Chciałem dodać elementy tkanin/gipsu, imitujące płaszczyznę z której wyłania się postać, niczym postać wyłaniająca się z kosmicznego portalu, bądź też przebijająca się przez skorupę. Poprzedzający szkic możemy zauważyć obok podstawy rzeźby. Ostatecznie, skończyło się na zakończeniu moich rzeźbiarskich przewinień w tejże pracowni jak i w tymże roku. Pan profesor nie zaliczył mi roku dodając optymistycznie; do zobaczenia za rok. Odparłem tylko, iż nie sądzę, po czym wyszedłem z pracowni.

Przeskalowana ręka, Grzegorz Rusin, Toruń 2012

Pracownia Pana profesora Krzysztofa Mazura
Praca po przejściach znajduje się w azylu dla sztuki u zaprzyjaźnionej artystki

Jest to rzeźba mojej własnej ręki w fikuśnym geście wybranym wyłącznie na podstawie mojego własnego widzimisię, oraz z perspektywy pierwszej osoby. Po konsultacji z koleżanką biegłą w migowym, moje wątpliwości zostały ostatecznie rozwiane: ten gest definitywnie nic nie znaczy, jakoby nie występuje w języku migowym. Do dziś jestem pełen podziwu dla niej, jak udało się jej mi to wytłumaczyć, gdy z kolei ja jej często nie rozumiałem.

Z tą pracą wiąże się jeszcze jedna historia.

Niedługo po wydaleniu przez Pana profesora z pracowni jakże niesfornego autora powyższej pracy, na drzwiach pracowni pojawiła się kartka z napisem: "Arbait macht frei". Umieszczona ona została zapewne z powodu przykrego a niezbyt zrozumiałego przez nikogo, a mianowicie; eliminacji przez Pana profesora z pracowni twórcy powyższego rękoczynu. Morał z tej całej historii został ujęty przez domniemam; poruszonych tym wydarzeniem anonimowych zarazem znamienitych artystów. Pan profesor był również wstrząśnięty tym odważnym, a stety przeoczonym przez niego performancem. Nie mniej, był zaskoczony zagadkowym zniknięciem pracy, którą to mimo pozbycia się samego niesubordynowanego studenta - Pan profesor ochoczo chciał zaprezentować na koniec semestru w ramach wystawy jego studentów, a właściwie - jego pracowni. Jednak nim informacja o nie do końca pożądanym wystawieniu tego jakże wielko-ręko-dzieła dotarła do samego nieświadomego jeszcze wystawcy a już na pewno nie-studenta, ręka powiedzieć by można, no cóż. Ostał się po niej tylko środkowy palec.

Tak naprawdę, tylko człowiek o gołębim sercu, mógł na to wszystko przymrużyć oko.

Blokowisko leśnych stworzeń, Grzegorz Rusin, Lipno 2012.05.12

Plener w Lipnie zorganizowany przez Pana profesora Krzysztofa Mazura
Praca pozostała w Ośrodku Kultury w Lipnie

Ciepło wspominam plener ze studentami z wymiany z innych miast, w tym m.in. z Robertem Wentem, którego to spostrzeżenie na temat tej rzeźby dało mi do myślenia. Mianowicie, podziękował mi, za nowe odmienne spojrzenie na rzeźbienie.

Jednakże, przez Pana profesora zostałem pouczony, iż "korzenio-plastyka, to nie rzeźba". Trzeba przyznać, że jest to na swój sposób rewolucyjne, aby nie uznawać dziedzinę rzeźby za rzeźbę.

Portret, Grzegorz Rusin, Toruń 2011.01.18

Pracownia Pana profesora Krzysztofa Mazura
Praca pozostała na uczelni

Gdy widzę zdjęcie tej pracy, przypomina mi się ucieszony głos Pana profesora "Ależ, te włosy wyglądają jak taki kawał blachy!". W przypływie humoru, pozwoliłem sobie wtedy na żarcik sytuacyjny, jakoby; musiałbym podejść do modelki i ułożyć jej włosy inaczej, aby spełnić oczekiwania Pana profesora - zachowując przy tym rzeczywistą formę. Zapychać ażuru gliną z kolei, nie miałem najmniejszego zamiaru i kropka. Mój żart jednak, nie został odebrany, a co gorsza, być może nawet został odebrany jako przytyk. Gdyby żart był chociaż kiepski, wtedy może w zgrabny sposób tłumaczyłby oblanie przeze mnie całego semestru.

Tego jednak zapewne już nigdy się nie dowiemy, żart został niewytłumaczony.