Okres studiów

Zły robot ze złomu uprowadzony przez złodziei złomu, Grzegorz Rusin, Gdańsk 2013.02.05

Pracownia Pana profesora Mariusz Białecki
Praca znajduje się w zbiorach prywatnych

Humanoidalna postać ze złomu, której kształt tworzą - oplatając zarazem - powyginane metalowe pręty. Ułożenie prętów, może nieco przypominać układ nerwowy człowieka, jakoby ciągną się wzdłuż całej sylwetki rzeźby przeplatając ją zarazem. Gdzie nigdzie występują większe elementy, jak na przykład element przypominający oko w głowie postaci.

Człowiek zdziczały / Drapieżnik, Grzegorz Rusin, Gdańsk 2014

Pracownia Pana Profesora Mariusz Białecki
Praca uległa recyklingowi

Rzeźba z gliny przestawiającego nagiego człowieka z nienaturalnie napiętymi i wystającymi mięśniami, w pozie skradającej się na czterech kończynach, przypominającą to nieco pozę drapieżnego zwierzęcia. W pierwotnym założeniu: rzeźba postaci miała kroczyć po wydrukowanych zdjęciach z scen zbrodni, które kiedyś miały miejsce w rzeczywistości. Jednak ze względu na drastyczność odnalezionych scen, nadmierne dopowiedzenia zostały pominięte.

Zdjęcie przedstawia moment przygotowania formy do piankowego odlewu, sam piankowy odlew gotowej pracy po latach niestety uległ zniszczeniu.

Po tym gdy przeniosłem się na trzeci rok do Gdańska, tuż na początku semestru wraz z nowym kolegą z roku Krzysztofem Grudzińskim pojechaliśmy wspólnie na plener organizowany przez Warszawską ASP. Była to dla mnie swoista przygoda poznawania tak wielu utalentowanych osób, mimo, choć nadal tęskniłem za serdecznymi mi znajomymi w Toruniu. Ten wyjazd, był dla mnie jedną z pierwszych okazji integracyjnych w nowym środowisku, niezmierną przyjemnością poznania tak wielce wrażliwych ludzi.

Wyjście, Grzegorz Rusin, Toruń 2012.05.15

Pracownia Pana profesora Krzysztofa Mazura
Praca została nieuznana

Wbrew zakazowi Pana profesora, pozwoliłem sobie dodać druciane elementy mające służyć za wzmocnienia, wystające wokół sylwetki postaci. Chciałem na kolejnym etapie dodać elementy tkanin/gipsu, imitujące płaszczyznę z której wyłania się postać, niczym postać wyłaniająca się z kosmicznego portalu, bądź też przebijająca się przez skorupę. Poprzedzający szkic możemy zauważyć obok podstawy rzeźby.

Ostatecznie jednak, skończyło się na zakończeniu moich rzeźbiarskich przewinień w tejże pracowni, jak i w tymże roku. Pan profesor uznał moje prace za nie-wystarczające, przez co poprawka z jednego a głównego przedmiotu wiązała się z powtórzeniem semestru. Chociaż przy oznajmieniu o nie-zaliczeniu semestru zostałem uprzejmie zaproszony przez Pana profesora aby zobaczyć się w przyszłym roku, tak jednak - nie podzieliłem tego nieuzasadnionego entuzjazmu, po czym wyszedłem.

Jest to rzeźba mojej własnej ręki w fikuśnym geście wybranym wyłącznie na podstawie mojego własnego widzimisię, oraz z perspektywy pierwszej osoby. Po konsultacji z koleżanką biegłą w migowym, moje wątpliwości zostały ostatecznie rozwiane: ten gest definitywnie nic nie znaczy, jakoby nie występuje w języku migowym. Do dziś jestem pełen podziwu dla niej, jak udało się jej mi to wytłumaczyć, gdy z kolei ja jej często nie rozumiałem.

Z tą pracą wiąże się jeszcze jedna historia.

Niedługo po wydaleniu przez Pana profesora z pracowni jakże niesfornego autora powyższej pracy, na drzwiach pracowni pojawiła się kartka z napisem: "Arbait macht frei". Umieszczona ona została zapewne z powodu przykrego a niezbyt zrozumiałego przez nikogo, a mianowicie; eliminacji przez Pana profesora z pracowni twórcy powyższego rękoczynu. Morał z tej całej historii został ujęty przez domniemam; poruszonych tym wydarzeniem anonimowych a zarazem znamienitych artystów. Pan profesor był również wstrząśnięty tym odważnym, a stety przeoczonym przez niego performancem. Nie mniej, był zaskoczony zagadkowym zniknięciem pracy, którą to pomimo pozbycia się niesubordynowanego studenta - ów jego pracę z dumą chciał zaprezentować na sam koniec semestru - w ramach wystawy jego studentów, a właściwie - jego pracowni, ze studentami niekoniecznie już obecnymi. Jednak nim informacja o nie do końca pożądanym wystawieniu tego jakże wielko-ręko-dzieła dotarła do samego nieświadomego jeszcze wystawcy a już na pewno nie-studenta, ręka powiedzieć by można, no cóż. Ostał się po niej tylko środkowy palec.

Tak naprawdę, tylko człowiek o gołębim sercu, mógł na to wszystko przymrużyć oko.

Ciepło wspominam plener ze studentami z wymiany z innych miast, w tym m.in. z Martyną Ciupką, Ewą Markiewicz, czy z Robertem Wentem, którego to z kolei spostrzeżenie na temat tej rzeźby dało mi do myślenia. Mianowicie, podziękował mi, za nowe odmienne spojrzenie na rzeźbienie.

Jednakże, przez Pana profesora zostałem wtedy pouczony, iż "korzenio-plastyka, to nie rzeźba". Trzeba przyznać, że i to jest na swój sposób rewolucyjne, aby nie uznawać dziedziny rzeźby za rzeźbę.

Na drugim roku studiów, wybrałem pracownię "konceptualną" licząc na swobodny rozwój pomysłów oraz ich nieskrępowaną realizację. Ku mojemu zdziwieniu, po półtora roku forsowania własnej kreatywności, czułem się raczej, jak w pracowni o zaostrzonym rygorze myślenia. 

Korekty wydawały się być podparte niejasnymi kaprysami, przez co odnosiło się wrażenie, że korekty były nawet nie tyle co nietrafne, a wręcz rozbrajające motywację a przy tym niestety niekonstruktywne w żadnym aspekcie. Dopiero z perspektywy czasu zauważam, że zajęcia z Panem profesorem, były choć niepożądanym - tak nieocenionym testem od życia dla nas wszystkich. Były one wręcz próbą charakteru każdego z nas, a do tego z dumą muszę przyznać, że każdy z nas, każdy ze studentów który wyszedł z jego pracowni, wyszedł z niej obronną ręką. Przetrwawszy autorytarne wywody - przygotowało to nas na trudniejsze czasy, gdy propaganda i manipulacja dla niektórych są tylko narzędziami w interesach.

Może brzmię jak bym koloryzował przeszłość i doszukiwał się pozytywów, a jednak z perspektywy czasu, jakkolwiek dotkliwa by ona by nie była, miniona - niemal zawsze wspomina się niczym siniak, a czasem wręcz jako fikuśny sentyment. Z każdego doświadczenia można wyciągnąć cenną lekcję.

Ostatecznie co chce wyjść z serca, jest nie do uciszenia, jest nie do ocenzurowania, jest nie do zatrzymania jakkolwiek upartym gburem by się było. Z tych prac które udało mi się dokończyć swoimi metodami i własnym wyrazem, mimo butności i upartości - ostatecznie jestem najbardziej zadowolony. I mimo nikłego czasem entuzjazmu, niech trwa chociaż iskra, a rozpalając ją i przekazując dalej, nieustannie inspirujmy się wzajemnie w twórczym działaniu na przekór trudnościom.

Po latach, człowiek jest w pewien sposób szczęśliwy wytrwawszy w swoich wartościach. Wręcz, wdzięczny, jakkolwiek przewrotnie to może dzisiaj zabrzmieć.

Gdy widzę zdjęcie tej pracy, przypomina mi się ucieszony głos Pana profesora "Ależ, te włosy wyglądają jak taki kawał blachy!". W przypływie humoru, pozwoliłem sobie wtedy na żarcik sytuacyjny, jakoby; musiałbym podejść do modelki i ułożyć jej włosy inaczej, aby spełnić oczekiwania Pana profesora - zachowując przy tym rzeczywistą formę. Zapychać ażuru gliną tym samym zamiaru nie miałem. Mój żart, jednak nie został odebrany, a co gorsza - być może nawet został odebrany jako przytyk. Gdyby żart został uznany za kiepski - wtedy chociaż w bardziej racjonalny sposób tłumaczyło by to niezaliczenie mi semestru.

Jednak tego już pewnie nigdy się nie dowiemy, a istota żartu dla niektórych na zawsze pozostanie tajemnicą.

Czerwony kapturek - Cwana bestia, Grzegorz Rusin, Skłudzewo 2010

Plener w Skłudzewie zorganizowany przez Pana profesora Grzegorza Maślaka
Praca pozostała w Skłudzewie w "Fundacja Piękniejszego Świata"

Play with death & Work out death, Grzegorz Rusin, Toruń 2009.11.04

Pracownia Pani profesor Alicja Majewska
Praca uległa recyklingowi